مرجع کامل کتاب صوتی

مهدی اخوان ثالث، چاوشی اثر مهدی اخوان ثالث، به سان رهنوردانی كه در افسانه ها گویند، گرفته كولبار زاد ره بر دوش، فشرده چوبدست خیزران در مشت، گهی پرگوی و گه خاموش، در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند، ما هم راه خود را می كنیم آغاز، سه ره پیداست، نوشته بر سر هریك به سنگ اندر، حدیثی كه ش نمی خوانی بر آن دیگر، نخستین راه نوش و راحت و شادی، به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی، دو دیگر راه نیمش ننگ، نیمش نام، اگر سر بر كنی غوغا، وگر سر دركشی آرام، سه دیگر راه بی برگشت، بی فرجام، من اینجا بس دلم تنگ است، و هر سازی كه می بینم بدآهنگ است، بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم، ببینیم آسمان هر كجا آیا همین رنگ است، تو دانی كاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست، سوی بهرام، این جاوید خون آشام، سوی ناهید، این بدبیوه گرگ قحبة بی غم، كه می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام، و می رقصید دست افشان و پاكوبان به سان دختر كولی، و اكنون می زند با ساغر مك نیس یا نیما، و فردا نیز خواهد زد به جام هركه بعد از ما، سوی اینها و آنها نیست، به سوی پهندشت بی خداوندی ست، كه با هر جنبش نبضم، هزاران اخترش پژمرده و پرپر به خاك افتند، بهل كاین آسمان پاك، چراگاه كسانی چون مسیح و دیگران باشد، كه زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند كآن خوبان، پدر شان كیست، و یا سود و ثمر شان چیست، بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم، به سوی سرزمینهایی كه دیدارش، به سان شعله ی آتش، دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار، نه این خونی كه دارم پیر و سرد و تیره و بیمار، چو كرم نیمه جانی بی سر و بی دم، كه از دهلیز نقب آسای زهراندود رگهایم، كشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار، به سوی قلب من، این غرفة با پرده های تار، و می پرسد صدایش ناله ای بی نور، كسی اینجاست، هلا من با شمایم، های می پرسم كسی اینجاست، كسی اینجا پیام آورد، نگاهی، یا كه لبخندی، فشار گرم دست دوست مانندی، و می بیند صدایی نیست، نور آشنایی نیست، حتی از نگاه مرده ای هم ردپایی نیست، صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ، ملول و با سحر نزدیك و دستش گرم كار مرگ، وز آن سو می رود بیرون، به سوی غرفه ای دیگر، به ام یدی كه نوشد از هوای تازه ی آزاد، ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است، از اعطای درویشی كه می خواند، جهان پیر است و بی بنیاد، ازین فرهادكش فریاد، وز آنجا می رود بیرون، به سوی جمله ساحل ها، پس از گشتی كسالت بار، بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار، كسی اینجاست، و می بیند همان شمع و همان نجواست، كه می گوید بمان اینجا، كه پرسی همچو آن پیر به دردآلوده ی مهجور، خدایا به كجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را، بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی برگشت بگذاریم، كجا هرجا كه پیش آید، بدانجایی كه می گویند خورشید غروب ما، زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر، بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید زود، وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر، كجا هرجا كه پیش آید، به آنجایی كه می گویند، چو گل روییده شهری روشن از دریای تردامان، و در آن چشمه هایی هست، كه دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن، و می نوشد از آن مردی كه می گوید، چرا بر خویشتن هموار باید كرد رنج آبیاری كردن باغی، كزآن گل كاغذین روید، به آنجایی كه می گویند روزی دختری بوده ست، كه مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا، نه چون مرگ من و تو مرگ پاك دیگری بوده ست، كجا هرجا كه اینجا نیست، من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم، ز سیلی زن، ز سیلی خور، وزین تصویر بر دیوار ترسانم، درین تصویر، ع مر باسوط بی رحم خشایرشا، زند دیوانه وار، ام ا نه بر دریا، به گرده ی من، به رگهای فسرده ی من، به زنده ی تو، به مرده ی من، بیا تا راه بسپاریم، به سوی سبزه زارانی كه نه كس ك شته ن د روده، به سوی سرزمینهایی كه در آن هرچه بینی بكر و دوشیزه ست، و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده، كه چونین پاك و پاكیزه ست، به سوی آفتاب شاد صحرایی، كه نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی، و ما بر بیكران سبز و مخمل گونة دریا، می اندازیم زورقهای خود را چون ك ل بادام، و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم، كه باد شرطه را آغوش بگشایند، و می رانیم گاهی تند، گاه آرام، بیا ای خسته خاطر دوست ای مانند من دلكنده و غمگین، من اینجا بس دلم تنگ است، بیا ره توشه برداریم، قدم در راه بی فرجام بگذاریم، مهدی اخوان ثالث م امید، دانلود شعر صوتی میراث مهدی اخوان ثالث، دانلود، پوستینی كهنه دارم من ، یادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبار آلود ، سالخوردی جاودان مانند ، مانده میراث از نیاكانم مرا، این روزگار آلود ، جز پدرم آیا كسی را می شناسم من ، كز نیاكانم سخن گفتم ، نزد آن قومی كه ذرات شرف در خانه ی خونشان ، كرده جا را بهر هر چیز دگر، حتی برای آدمیت، تنگ ، خنده دارد از نایكانی سخن گفتن، كه من گفتم ، جز پدرم آری ، من نیای دیگری نشناختم هرگز ، نیز او چون من سخن می گفت ، همچنین دنبال كن تا آن پدر جدم ، كاندر اخم جنگلی، خمیازه ی كوهی ، روز و شب می گشت، یا می خفت ، این دبیر گیج و گول و كوردل تاریخ تا مذهب دفترش را گاهگه می خواست ، با پریشان سرگذشتی از نیاكانم بیالاید ، رعشه می افتادش اندر دست ، در بنان درفشانش كلك شیرین سلك می لرزید ، حبرش اندر محبر پر لیقه چون سنگ سیه می بست ، زانكه فریاد امیر عادلی چون رعد بر می خاست هان، كجایی، ای عموی مهربان بنویس، ماه نو را دوش ما، با چاكران، در نیمه شب دیدیم، مادیان سرخ یال ما سه كرت تا سحر زایید ، در كدامین عهد بوده ست اینچنین، یا آنچنان، بنویس، لیك هیچت غم مباد از این ، ای عموی مهربان، تاریخ پوستینی كهنه دارم من كه می گوید ، از نیاكانم برایم داستان، تاریخ ، من یقین دارم كه در رگهای من خون رسولی یا امامی نیست ، نیز خون هیچ خان و پادشاهای نیست ، وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت ، كاندرین بی فخر بودنها گناهی نیست پوستینی كهنه دارم من ، سالخوردی جاودان مانند ، مرده ریگی داستانگوی از نیاكانم، كه شب تا روز، گویدم چون و نگوید چند ، سالها زین پیشتر در ساحل پر حاصل جیحون ، بس پدرم از جان و دل كوشید ، تا مگر كاین پوستین را نو كند بنیاد ، او چنین می گفت و بودش یاد ، داشت كم كم شبكلاه و جبه ی من نو ترك می شد ، كشتگاهم برگ و بر می داد ، ناگهان توفان خشمی با شكوه و سرخگون برخاست ، من سپردم زورق خود را به آن توفان و گفتم هر چه بادا باد ، تا گشودم چشم، دیدم تشنه لب بر ساحل خشك كشفرودم پوستین كهنه ی دیرینه ام با من ، اندرون، ناچار، مالامال نور معرفت شد باز ، هم بدان سان كز ازل بودم ، باز او ماند و سه پستان و گل زوفا ، باز او ماند و سكنگور و سیه دانه ، و آن بآیین حجره زارانی ، كانچه بینی در كتاب تحفه ی هندی ، هر یكی خوابیده او را در یكی خانه ، روز رحل پوستینش را به ما بخشید ، ما پس از او پنج تن بودیم ، من بسان كاروانسالارشان بودم ، كاروانسالار ره نشناس ، اوفتان و خیزان ، تا بدین غایت كه بینی، راه پیمودیم سالها زین پیشتر من نیز ، خواستم كاین پوستیم را نو كنم بنیاد ، با هزاران آستین چركین دیگر بركشیدم از جگر فریاد ، این مباد آن باد ، ناگهان توفان بیرحمی سیه برخاست ، پوستینی كهنه دارم من ، یادگار از روزگارانی غبار آلود ، مانده میراث از نیاكانم مرا، این روزگار آلود های، فرزندم ، بشنو و هشدار ، بعد من این سالخورد جاودان مانند ، با بر و دوش تو دارد كار ، لیك هیچت غم مباد از این ، كو، كدامین جبه ی زربفت رنگین میشناسی تو ، كز مرقع پوستین كهنه ی من پاكتر باشد ، با كدامین خلعتش آیا بدل سازم ، كه من نه در سودا ضرر باشد ، ای دختر جان، همچنانش پاك و دور از رقعه ی آلودگان می دار